Με αφορμή μια συζήτηση που είχα με την Ι. που προσπαθεί μετά από τον χωρισμό της να βρει άλλο φίλο και δεν μπορεί, αναρωτιέμαι που είναι οι νέοι άντρες….
Για να εξηγηθώ…και να μην παρεξηγηθώ - γιατί γραπτώς δεν μπορώ να τα πω όπως προφορικώς.
Η Ι. είναι μια από τις πολλές κοπέλες στην ηλικία μου (24-28)(μεγάλη απόσταση ηλικίας, αλλά ταυτόχρονα και πολύ μικρή) που ψάχνουν να βρουν έναν σύντροφο και δεν μπορούν…. Θυμάμαι όταν ήμουν 19-20 χρονών δεν είχα πρόβλημα να βρω αγόρι, όχι ότι ήμουν καμιά κουκλάρα (καλά Θεά είμαι έτσι και αλλιώς :Ρ), απλά νομίζω πως τα πράγματα ήταν πιο εύκολα… Μου άρεσε, του άρεσα και το θέμα προχωρούσε με γοργούς ρυθμούς… Δεν θυμάμαι από τα 19 μου να έμεινα πολύ καιρό χωρίς φίλο και έβρισκα χωρίς δυσκολία τον επόμενο. Μέσω φίλων, γνωστών, σχολής, δουλειάς, πάντα υπήρχε κάποιος και πολλές φορές περισσότεροι από έναν που να είναι νέοι, εμφανίσιμοι και κυρίως ΝΟΡΜΑΛ… Εδώ έγκειται και το πρόβλημα. Γιατί τώρα οι άντρες αυτής της ηλικίας δεν ξέρω που είναι κρυμμένοι? Το ίδιο συμβαίνει και με τις γυναίκες, είμαι σίγουρη. Αλλά εγώ αυτή την στιγμή θέλω να μιλήσω για τους άντρες, οι γυναίκες είναι θέμα των αντρών.
Έχει γεμίσει ο κόσμος με γνωριμίες μέσω internet και site γνωριμιών. Ο κόσμος όμως που εγγράφεται στα site αυτά κυκλοφορεί και έξω… Είχα κάνει και εγώ κάποτε εγγραφή σε ένα – δύο τέτοια και πραγματικά το τι είχα δει και τι είχα ακούσει ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω. Από όλο αυτό τον συρφετό που είχα γνωρίσει, είτε από κοντά είτε από το τηλέφωνο πραγματικά μόνο ένας άξιζε και μόνο με αυτόν κρατάω ακόμα και τώρα επικοινωνία.
Απλά τα πράγματα είναι πολύ μπερδεμένα και γενικά και βέβαια μέσα στο μυαλό μου. Από την μια η Ι. που δεν μπορεί να βρει εδώ και έναν χρόνο κάποιον που να της αρέσει αλλά και να του αρέσει, από την άλλη όλα αυτοί οι άντρες μεταξύ 24-28 που σκατά βρίσκονται και με τι σκατά ασχολούνται. Τα πράγματα έχω την εντύπωση πως χειροτερεύουν χρόνο με τον χρόνο…
Αλλά και τον εαυτό μου να βάλω στην θέση της Ι. αν αυτή την στιγμή ήμουν μόνη, ο κύκλος γνωριμιών μου δεν είναι και τόσο τεράστιος που να βρεθεί κάποιος… Θα είχα βέβαια την αρσενική προξενήτρα (τον αγαπημένο της κολλητής μου) να μου φέρνει όλους τους μηχανόβιους φίλους του σε κάθε μας έξοδο… :Ρ:Ρ:Ρ
Σε μια συζήτηση που είχα με έναν γνωστό μου, 45αρη παντρεμένο, μου είχε πει το εξής… βλέπω λέει στις καφετέριες και τα μπαρ, αγοράκια και κοριτσάκια σε ξεχωριστές παρέες, μόνοι έρχονται μόνοι φεύγουν. Φλερτ δεν υπάρχει όπως παλιά…. Είναι κλεισμένοι πίσω από μια οθόνη, είτε κινητού, είτε υπολογιστή και δεν βγαίνουν έξω από αυτό. Φοβούνται οι άντρες τις γυναίκες και δεν κάνουν το πρώτο βήμα. Στέλνουν άσκοπα μηνύματα ο ένας στον άλλον και όταν συναντιούνται δεν έχουν τι να πουν.
Γενικά με έχει προβληματίσει πολύ αυτό το θέμα. Κυρίως με την Ι. που την βλέπω τόσο απελπισμένη με αυτό το θέμα και δεν ξέρω και τι να της πω…Βαρέθηκα να της λέω να κάνει υπομονή.
Συμφωνώ με το γεγονός που ίσως ορισμένοι αναφέρουν, ότι οι γυναίκες έχουν γίνει πολύ καριόλες, κοιτάνε την καλοπέραση τους και μόνο…. Οι περισσότερες είναι και καλά τα κορίτσια του cosmopolitan…και παραμυθιάζονται….
Για να εξηγηθώ…και να μην παρεξηγηθώ - γιατί γραπτώς δεν μπορώ να τα πω όπως προφορικώς.
Η Ι. είναι μια από τις πολλές κοπέλες στην ηλικία μου (24-28)(μεγάλη απόσταση ηλικίας, αλλά ταυτόχρονα και πολύ μικρή) που ψάχνουν να βρουν έναν σύντροφο και δεν μπορούν…. Θυμάμαι όταν ήμουν 19-20 χρονών δεν είχα πρόβλημα να βρω αγόρι, όχι ότι ήμουν καμιά κουκλάρα (καλά Θεά είμαι έτσι και αλλιώς :Ρ), απλά νομίζω πως τα πράγματα ήταν πιο εύκολα… Μου άρεσε, του άρεσα και το θέμα προχωρούσε με γοργούς ρυθμούς… Δεν θυμάμαι από τα 19 μου να έμεινα πολύ καιρό χωρίς φίλο και έβρισκα χωρίς δυσκολία τον επόμενο. Μέσω φίλων, γνωστών, σχολής, δουλειάς, πάντα υπήρχε κάποιος και πολλές φορές περισσότεροι από έναν που να είναι νέοι, εμφανίσιμοι και κυρίως ΝΟΡΜΑΛ… Εδώ έγκειται και το πρόβλημα. Γιατί τώρα οι άντρες αυτής της ηλικίας δεν ξέρω που είναι κρυμμένοι? Το ίδιο συμβαίνει και με τις γυναίκες, είμαι σίγουρη. Αλλά εγώ αυτή την στιγμή θέλω να μιλήσω για τους άντρες, οι γυναίκες είναι θέμα των αντρών.
Έχει γεμίσει ο κόσμος με γνωριμίες μέσω internet και site γνωριμιών. Ο κόσμος όμως που εγγράφεται στα site αυτά κυκλοφορεί και έξω… Είχα κάνει και εγώ κάποτε εγγραφή σε ένα – δύο τέτοια και πραγματικά το τι είχα δει και τι είχα ακούσει ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω. Από όλο αυτό τον συρφετό που είχα γνωρίσει, είτε από κοντά είτε από το τηλέφωνο πραγματικά μόνο ένας άξιζε και μόνο με αυτόν κρατάω ακόμα και τώρα επικοινωνία.
Απλά τα πράγματα είναι πολύ μπερδεμένα και γενικά και βέβαια μέσα στο μυαλό μου. Από την μια η Ι. που δεν μπορεί να βρει εδώ και έναν χρόνο κάποιον που να της αρέσει αλλά και να του αρέσει, από την άλλη όλα αυτοί οι άντρες μεταξύ 24-28 που σκατά βρίσκονται και με τι σκατά ασχολούνται. Τα πράγματα έχω την εντύπωση πως χειροτερεύουν χρόνο με τον χρόνο…
Αλλά και τον εαυτό μου να βάλω στην θέση της Ι. αν αυτή την στιγμή ήμουν μόνη, ο κύκλος γνωριμιών μου δεν είναι και τόσο τεράστιος που να βρεθεί κάποιος… Θα είχα βέβαια την αρσενική προξενήτρα (τον αγαπημένο της κολλητής μου) να μου φέρνει όλους τους μηχανόβιους φίλους του σε κάθε μας έξοδο… :Ρ:Ρ:Ρ
Σε μια συζήτηση που είχα με έναν γνωστό μου, 45αρη παντρεμένο, μου είχε πει το εξής… βλέπω λέει στις καφετέριες και τα μπαρ, αγοράκια και κοριτσάκια σε ξεχωριστές παρέες, μόνοι έρχονται μόνοι φεύγουν. Φλερτ δεν υπάρχει όπως παλιά…. Είναι κλεισμένοι πίσω από μια οθόνη, είτε κινητού, είτε υπολογιστή και δεν βγαίνουν έξω από αυτό. Φοβούνται οι άντρες τις γυναίκες και δεν κάνουν το πρώτο βήμα. Στέλνουν άσκοπα μηνύματα ο ένας στον άλλον και όταν συναντιούνται δεν έχουν τι να πουν.
Γενικά με έχει προβληματίσει πολύ αυτό το θέμα. Κυρίως με την Ι. που την βλέπω τόσο απελπισμένη με αυτό το θέμα και δεν ξέρω και τι να της πω…Βαρέθηκα να της λέω να κάνει υπομονή.
Συμφωνώ με το γεγονός που ίσως ορισμένοι αναφέρουν, ότι οι γυναίκες έχουν γίνει πολύ καριόλες, κοιτάνε την καλοπέραση τους και μόνο…. Οι περισσότερες είναι και καλά τα κορίτσια του cosmopolitan…και παραμυθιάζονται….
Καλημέρα! :)
Δεν φταίνει ούτε τα περιοδικά, ούτε οι υπολογιστές, ούτε τα κινητά, ούτε το internet.
Το μοναδικό που φταίει είναι το καλάμι ένθεν και κείθεν. Έχουμε γεμίσει γοργόνες και μάγκες που ψάχνουν κάτι το ξεχωριστό γιατί πιστεύουν ότι αυτό τους αξίζει καθότι είναι κι αυτοί κάτι το ξεχωριστό.
Και συν τοις άλλοις φοβούνται την απόριψη [παλιά το λέγαμε χυλόπιτα] μην τσαλακωθεί η ιδέα που έχουν για τον εαυτό τους.
Έτσι δεν γίνεται δουλειά. Δια της τριβής αποκτάται η πολυπόθητη εμπειρία επί του θέματος, ώστε να φτάσεις στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Θα φας 5 χυλόπιτες, θα ρίξεις άλλες τόσες, θα κλάψεις, θα πονέσεις, θ' αγαπήσεις, θα προδωθείς, αλλά στο τέλος θα τα καταφέρεις να βρεις αυτό που ψάχνεις.
Αν κάθεσαι παθητικά στη γωνία σου και περμένεις πότε θα έρθει ο άλλος να σου την πέσει... μην τύχει και τσαλακωθείς... άστο καλύτερα, παράγγειλε από τώρα στην Νεοσέτ το ράφι... [όχι εσύ, γενικά μιλάω]...